Nationale gluren-bij-de-burendag

De tuin is gedaan. Er staat een appeltaart in de oven en het huis oogt onleefbaar netjes. Nu is het wachten op gemiddeld 2,5 mensen die willen gluren bij de buren. Oftewel: de NVM houdt Open Huizen Dag (inderdaad, met spaties en hoofdletters). Een paar zaken staan al vast. 1. De Open Huizen Dag is zeer succesvol geweest. 2. Er zijn meer kijkers dan vorig jaar.

Wanhopig probeert de makelaar het veel te dure appartement bij bezoekers door de strot te duwen. Die willen helemaal niet kopen, want ze kunnen geen hypotheek krijgen. Maar vanavond hebben ze wel iets om over te praten. “Nee, een huis kopen en dan geen geld meer hebben voor een fatsoenlijk interieur, ons niet gezien!”

Kijk bij een nieuwe woning ook eens naar je nieuwe buurt

De Paasdagen waren mooi, en de meubelgigant lonkte niet… Gisteren dus maar eens gekeken in de buurt van een woning die ik op het oog heb. En dan heb ik het niet over de regio, want die ken ik wel. Ook niet in het huis, want dat doe ik wel met de makelaar. Nee, ik heb in de buurt gewandeld. Gekeken naar de tegels in de stoep, de tuin van de buren, de straatjes in de omgeving, de geparkeerde auto’s, de sfeer op het dorpsplein. Als een ware toerist heb ik rondgewandeld, met de camera in de hand. Kan ik hier aarden, vroeg ik me af. Staat de sfeer me aan? Zouden hier mensen wonen met wie ik ‘iets’ deel? Een nieuw huis moet straks wel een thuis worden. En daarbij zijn de buren zeker zo belangrijk als het huis zelf, of de afmetingen van de tuin. Affijn, ik heb een mooie wandeling gehad, maar ik zoek nog even verder naar een nieuwe woning.

Wat voor huis zoek ik? En waarom?

Gisteren schreef ik over mijn onbegrensde surftochten. Dat is leuk, maar heeft geen zin. Na -lange- tijd kwam ik er achter dat ik mijn criteria voor een nieuw huis moet opschrijven zonder al die beelden van villa’s en kastelen ernaast. Dat heb ik gedaan. Probleem dat ik daarbij zelf had heeft te maken met mijn situatie:

• ik heb een eigen bedrijf (eenmanszaak) en kan in principe vanuit elke hoek van Nederland werken (en zelfs daarbuiten als ik de incidentele reistijden voor lief neem).
• ik woon en werk nu gehuurd, dus ik heb geen ‘restwaarde’ of zo, maar ook geen verplichtingen.
• het is een fantastisch huis op een fantastische plek waar ik nu woon. Dus echt ‘noodzaak’ om iets anders te doen is er niet.
• ik kan iets kopen om te wonen en blijven werken waar ik nu zit.
• ik kan wonen waar ik nu zit en iets anders zoeken om te werken.
• ik kan zoeken naar een woon-werkruimte.

Dat maakt het zoeken dus niet eenvoudiger. En de vraag die -’s nachts- vaak bij me opkwam was: waarom zou je dat willen? Waarom verhuizen als je iets hebt dat voldoet? Goede vraag, vond ik zelf. Het gras aan de overkant is namelijk altijd groener. Waarom verhuizen mensen van wijk a naar wijk b. Omdat ze denken dat het daar leuker is. Lang niet altijd omdat ze meer ruimte hebben bijvoorbeeld. Veel vaker omdat ze iets nieuws willen. Maar ja, iets beters… Stel dat je woont in een woning die je nu 600 euro per maand kost. Je koopt een ander huis (nieuwe wijk, veel mooier, veel fijner natuurlijk), maar je kosten stijgen met 200 euro per maand. Dat kost je dus een vakantie per jaar. Vierentwintig etentjes. Is het dat waard?

De vraag stellen is voor mij de vraag beantwoorden. Nee, dat is het niet. Mijn leven in het teken stellen van de hypotheek is wel het laatste dat ik wil (nou ja…). Dat betekent dat ik de aankoopprijs bescheiden moet houden in verhouding tot de middelen die de bank straks wil verschaffen. Voor mij geen tophypotheek. De vraag is niet: wat kan ik lenen? Maar: wat wil ik per maand betalen?

Zoeken naar een woning

Het zoeken van een woning deed je vroeger natuurlijk door het spellen van de krant. Gelukkig hebben we nu internet. Ik heb avonden zitten kijken op de sites die je hiernaast ook bij de ‘links’ ziet staan. Vaak ben ik daarbij bij Funda blijven hangen, omdat ik de criteria die je kunt opgeven wel makkelijk vind. Dat ik dan soms een huis mis, heb ik voor lief genomen.

Maar mijn zoektochten eindigden toch vaak in het bekijken van mooie huizen die ik niet kan betalen, die in een regio liggen waar ik niet wil wonen of die in een staat verkeren die ik niet wil. Het prikkelt de fantasie nogal, dat zien van al die huizen. Het heeft lang geduurd, maar eindelijk heb ik maar eens op ‘papier’ gezet wat ik nu eigenlijk wil en wat de harde criteria zijn. En dat was in mijn geval ook al niet makkelijk, want mijn leefsistuatie biedt me veel mogelijkheden en ontsnappingsroutes. Daar ga ik weer….